ไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่า

พื้นที่ที่ดีที่สุด...จะกลายเป็นพื้นที่ที่แย่ที่สุดไปได้

ทำงานมา 2 ปีกว่าๆ ไม่เคยมีวันไหนที่ต้องร้องไห้
งานหนักแทบตาย...ไม่เคยบ่น
สนใจเรื่องบ้าๆ บอๆ ที่เกิดขึ้นเพียงเล็กน้อย...แล้วปล่อยผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ลงทุนกับอะไรไปตั้งมากมาย เพื่อให้ได้สิ่งที่ดีที่สุด
โดนแม่ด่านับครั้งไม่ถ้วน...กับเรื่องงานที่มันหนักเกินไป

สุดท้าย...ฉัน กลายเป็นคนที่ไม่มีค่าอะไรเลยสักอย่าง

ค่าของคน อยู่ที่ผลของงาน
คงใช้ไม่ได้เสียแล้ว...กับพื้นที่ดีๆ แห่งนี้

ค่าของคน...อยู่ที่คนของใคร ต่างหาก
ถึงจะทำให้...ชีวิตดำเนินต่อไปได้

ทำไงได้...ฉันมันไม่ใช่พวกชอบเลียตูดชาวบ้าน
ทำไงได้...ก็เขาคิดกันไปแล้ว ว่าฉันไม่ดีอย่างโน้นอย่างนี้
ทำไงได้...ฉันไม่เคยบอกคนที่โตๆ แต่สมองเล็กๆ ว่าฉันทำอะไรให้กับเขาบ้าง
ทำไงได้...ฉันมันไม่ใช่พวก มาเช้า กลับดึก แบบที่เขาชอบ

ทำไงได้ ฉันไม่ได้เป็นคนมีพรรคพวกกับใคร...เพราะแบบนี้ละมั้ง

สังคมนี้...ถึงไม่เหมาะสมกับฉันอีกต่อไปแล้ว

คงถึงเวลาแล้วสินะ