แต่ก่อนนั้น ฉันยังแปลกใจ

ที่เห็นใครร่ำลาจากกันด้วยการร้องไห้

น้ำตา...จากความผูกพัน

ความเสียใจ...ที่ก่อเกิดจากการพรัดพรากจากสิ่งที่เรารัก

วันนี้...เรามักบอกกับตัวเองเสมอ

ว่าคงอยู่ไม่ได้...หากต้องขาดสิ่งนี้ไป

แต่เมื่อเวลาผ่านไป

ความไม่มีอยู่...กลับกลายเป็นเรื่องธรรมดา

ชีวิต กลับมาเดินในเส้นทางเดิมอีกครั้ง

ความเสียใจ ความทุกข์ทรมาน เริ่มจางหายไป

รอยยิ้ม กลับมาเปื้อนบนใบหน้าอีกครั้ง

ความผูกพัน...ก่อเกิดได้ในทุกช่วงเวลาของชีวิต

มันมักอยู่กับเรานาน...หากสิ่งสิ่งนั้น คนคนนั้น อยู่กับเราไปตลอดกาล

แต่มันก็มักไม่อยู่กับเรานาน

หากสิ่งเหล่านั้น หรือ คนคนนั้น ถูกผูกด้วยเงื่อนไขทางกาลเวลา

ไม่ช้า...ไม่นาน ต่างคน ต่างก็ต้องแยกย้ายกันไป

ออกเดินทางในเส้นทางของตนเอง

นานๆ ครั้ง เราคงได้กลับมาพบกัน

และนั่น...จะเป็นวินาทีที่มีความสุขที่สุดเลย ^ ^

Attempt to think like this

Don't be Surious , PetchY