วันนี้ กินข้าวเย็นที่ไหนดีน๊า........
เป็นประโยคประจำ ที่ต้องได้ยินออกจากปากของฉัน ในช่วง 6 โมงเย็นของทุกวันทำงาน
บางวัน...
เออ กินไรล่ะ ไปกินด้วยๆๆๆ กินนั่น กินนี่
บางวัน...
ไม่มีเสียงตอบรับจากคำถามที่กำลังต้องการคำตอบ
การได้นั่งสังสรรค์กับเพื่อนๆ หลังเลิกงาน นับเป็นความสุขอย่างหนึ่ง
แม้ว่าเราจะเห็นหน้ากันทุกวัน...วันหนึงไม่ต่ำกว่า 8 ชั่วโมง
แต่เมื่อนอกเวลาทำงานแล้ว...เรายังมีเรื่องมานั่งคุยกันได้เสมอ
สนทนาปัญหาที่ทำงาน
งานการของแต่ละคน ที่ล้วนเจอปัญหาที่แตกต่างกันไป
จนถึงการเร่ขายมุขกันแบบเรี่ยราดบนโต๊ะอาหาร
สิ่งเหล่านี้...ทำให้กลับบ้าน และนอนหลับฝันดีได้เสมอ.........
ในทางกลับกัน
หากวันที่อยากมีเพื่อนร่วมโต๊ะอาหารเย็น...แต่กลับต้องมีตัวเองบนนั้นเพียงลำพัง
ความเหงา...มักเข้ามาปกคลุมจิตใจเสมอ
ใช้เวลาคิดนานแสนนาน...ว่าวันนี้จะกินข้าวร้านไหนดี
ใช้เวลาคิดต่อ...ว่ากินข้าวเสร็จ แล้วจะไปไหนต่อดี
ยังคิดได้อีก...ว่าตอนนั่งรอกับข้าว ที่จะเดินทางมาอย่างช้าๆ...จะทำอะไรฆ่าเวลาช่วงนั้นดี
เคยคิดอยู่บ่อยๆ...ว่าถ้าวันไหน...เกิดมีคนรู้ใจกับเขาขึ้นมาสักคน
การหาเพื่อนนั่งกินข้าวหลังเลิกงาน...อาจไม่เป็นเรื่องที่ต้องนั่งคิดอีกต่อไป
เพราะจะมีใครบางคน...พร้อมจะนั่งตรงข้ามเรา บนโต๊ะอาหารเย็นทุกวัน
พร้อมมีเรื่องราวมากมาย นั่งคุยกันได้แบบไม่รู้จักเบื่อ
แต่ตอนนี้...มันยังไม่มีนี่นา
เพื่อนๆ เลยต้องรับหน้าที่ไปโดยปริยาย
ขอบคุณเพื่อนร่วมโต๊ะอาหารเย็นทุกคนนะ
รู้ไหม...ว่าคุณ คือทำให้ฉัน...หลับฝันดี ^ ^