ฉันเป็นมนุษย์ติดเกมคนหนึ่ง

เวลาว่างของฉัน หมดไปกับเกมไม่ใช่น้อยๆ...

แต่แปลก

เวลาที่ตั้งใจเล่นเกมไหนมากๆ

มักได้ผลแพ้ มากกว่าชนะ

เล่นเกมมาริโอ ถ้าเดินแล้วเก็บเห็ด เก็บเหรียญไม่ได้ตามสูตร...
เล่นเกมคอนทร้า แล้วด่านแรก โดนปืนยิงตายแม้เพียงแค่ครั้งเดียว....

ไม่แคล้ว...ที่จะต้องกดปุ่ม Reset แล้วเริ่มเล่นใหม่

ทั้งๆที่เล่นไป แม้ไม่ตามสูตร ไม่ Perfect อย่างที่ใจหวังเอาไว้
ฉันก็อาจจะเล่นเกมนั้นถึงด่านสุดท้ายก็เป็นได้

หากใจจดใจจ่ออยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ เพื่อเล่นเกมสักเกมมากจนเกินไป

แต้มคะแนนที่ได้รับ...ด่านยากๆที่อยากก้าวไปถึง มักไม่ค่อยสมหวังสักเท่าไร

เป็นเพราะใจจดจ่อถึงจุดบอดของการเล่นครั้งก่อนมากไป
เลยทำให้ลืมจุดง่ายๆ ที่เก็บคะแนนได้แบบหมูๆ เสียอย่างนั้น

ไม่ใช่ว่าฉันเล่นเกมนั้นไม่เก่ง
ไม่ใช่ว่าฉันมือไม่ไหว
ไม่ใช่ว่าฉันไม่มีสมาธิ

แต่เป็นเพราะฉันตั้งความหวังกับมันไว้สูงเกินไป
และฉันก็ตั้งใจกับมันมากเกินไป

และความตั้งใจนั้น...กลับกลายมาทำร้ายตัวฉันเอง

หลายๆครั้ง...ลองเปิดเกมที่ชอบ
เปิดเพลงที่ชอบให้ดังไปพร้อมๆกัน

นั่งในท่าที่สบายที่สุด
ข้างๆตัว มีขนมอร่อยๆกินอีกด้วย

ท่ามกลางความสบายขนาดนั้น
คิดอะไรเรื่อยเปื่อย

กลับเล่นเกมที่ว่านั่น...ได้แต้มดีกว่าตั้งใจเล่นอย่างเอาเป็นเอาตายเสียอีก

ชีวิตก็ไม่ต่างจากเกมสักเท่าไร

มีอะไรตั้งมากมาย...ที่เราได้รับด้วยความไมได้ตั้งใจ
สิ่งดีๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต...เกิดขึ้นด้วยความบังเอิญก็ตั้งหลายครั้ง

ใช่แล้ว

ความตั้งใจ....เป็นรางวัลที่นำมาสู่ความสำเร็จ

แต่ความตั้งใจ ที่บวกล้นด้วยความคาดหวัง
นำมาซึ่งแรงเสียดทาน ความกดดันมากมาย

ที่พร้อมจะทำลายความตั้งใจนั้นๆ...ให้พังทลายได้เช่นเดียวกัน

ลดความคาดหวังลงครึ่งหนึ่ง...ขณะที่ความตั้งใจยังเท่าเดิม
สิ่งที่ได้รับ...ต้องดีกว่าที่คาดคิดไว้แน่ๆ

เหมือนกับเวลาที่เราเล่นเกมสนุกๆ ด้วยความสบายใจยังไงล่ะ !!!